هر کس از روز ازل خرهای بی دم داشته، سفره ای لبریز آب و نان گندم داشته ضد مردم هست و بوده، با سر پوکش ولی جایگاه ویژه ای در بین مردم داشته روی پیشانی ش اگر جا پای خاک کربلاست در کنار جانمازش خنده ی خم داشته لفظ " بادام " از لب مرد سخندان جاری است، او همیشه توی جیبش مغز " بادم " داشته از همان اول که بیرون آمده از مادرش ، جای عقل و معرفت یک عالمه " کم " داشته گوش او سنگ است و حرف حق چو میخ آ

" اهل بیت شیطان! " توی مشهد یک نفر از اهل دین داد می زد روی منبر اینچنین : وامصیبت، وامصیبت، وای ما غرق شد در معصیت دنیای ما ! باز هم دف در طنین افتاده است، لرزه بر اندام دین افتاده است! با تو هستم ای مسلمان، کن حذر، ازدف ، این قر آور کل الکمر ! نی ، رگ آئورت شیطان است، وای ! آفت اصلی ایمان است، وای ! تار هم یادآور موی زن است ، نغمه اش میل به دوزخ رفتن است! نی ، کمانچه، تار ، شعر بوسعید ، یع